onderwaterfotografie door Lambertus Ras

Biografie

Ik ben geboren op 15 mei 1981 in/op Urk. Ik ben sinds mijn jeugd al geïnteresseerd in water. Vroeger moesten mijn ouders me als klein kind vaak van de bodem van het zwembad plukken, terwijl ik ze lachend en met grote ogen aan zat te kijken. En de zwembadjuffrouw maar zeggen dat ik watervrees had. In 1997 heb ik mijn eerste introductieduik gemaakt in een zwembad. Voor de eerst keer best spannend, maar na een paar minuten word je super rustig. 
 
Het duurde tot 2004 dat ik mijn Open Water Diver-cursus ging volgen. Datzelfde jaar zag ik een artikel in onze plaatselijk krant staan dat DuikClub Urk naar Bonaire toe zou gaan op duikvakantie. Ik heb gelijk dezelfde dag gebeld naar DuikClub Urk om me aan te melden voor mijn eerste duikvakantie en om lid te worden van de club. Een vakantie met blauw water waar je in kan duiken tegenover groen water in Nederland laat je niet schieten toch. 
 
Na het duiken op Bonaire ben ik nog enthousiaster geworden over het duiken. Op Bonaire had ik een compact camera: Nikon Coolpix 7900 met onderwaterhuis mee. Na vier duiken ging de camera kapot (lees: ik had die per ongeluk gesloopt), even balen, maar voor de rest ontzettend van de duikvakantie genoten. Ik heb hierna vele fotografeerherkansingen gehad in duikstekken waar ik gedoken heb in verschillende landen, zoals: Zeeland (Nederland), België, Duitsland, Curaçao, Australië, Mozambique, nog een keer Bonaire en meerdere keren in Egypte. En elke vakantie is mijn duik- en fotografie apparatuur er ook op vooruit gegaan. Sinds augustus 2007 fotografeer ik met een Nikon D80 Spiegelreflexcamera, omdat ik qua onderwaterfotografie niet meer kon groeien met mijn compactcamera. 
 
Ik ben naast het duiken in het buitenland natuurlijk ook te vinden in de groene plassen in Nederland. Maar daar is toch niets te zien? Daar is genoeg leven te zien! Met dat slechte zicht? Dat kan variëren van 0,5 tot wel 15 meter zicht! Mijn meest favoriete duiken zijn nu het nachtduiken. Ontspannen rondzweven, terwijl je je alleen concentreert op de lichtbundel voor je. Waar vissen nog rustiger rondwemmen, dan  ze overdag al zijn. En zo kun je nog mooiere foto’s maken. Ook omdat er tijdens de tijden dat ik met mijn buddy (vaak mijn vader) duik geen stof rond dwarrelt van andere duikers. Mijn meeste favoriete nachtduikstek is de Spiegelplas: hier is alles te vinden qua leven wat je in Nederland in het zoete water kan vinden. 
 
Naast duiken doe ik ook aan hardlopen. Een groot verschil in beide sporten: met hardlopen probeer je in een zo snel mogelijke tijd een bepaalde afstand af te leggen en hiervan te genieten. Met het duiken probeer je het liefst zo langzaam mogelijk in het water te zweven, waardoor je zo min mogelijk lucht uit je cilinder gebruikt waardoor je langer onderwater kan blijven genieten van het onderwaterleven naargelang de tijden in de duiktabellen dit toelaten. Er zijn mensen die zeggen dat duiken geen sport is, maar daar klopt niets van! Als je ook nog eens een camera meeneemt onderwater is het echt wel een sport!! Proberen een vis op de foto te zetten, die helemaal niet lastig gevallen wil worden en die het geluid van je ademautomaat maar irritant vindt, waardoor je lang je adem in moet houden zodat je de mooiste foto kan maken zonder dat het beest weg schiet in zijn schuilplaats, hijg, hijg, hijg… Daar moet je echt wel uithoudingsvermogen voor hebben!!!
 
Sindsdien ben ik uitgegroeid bij Duikclub Urk tot Instructeur. Zo kan ik op een leerzame manier mijn passie voor het onderwaterleven delen met andere mensen.  Ook door middel van mijn onderwaterfoto’s. Waardoor de cursisten nog enthousiaster worden in het duiken. Al leidt het fotograferen onderwater er nu wel onder dat ik instructeur ben. Ik ben nu nog oplettender op mijn buddy, dan ik vroeger was als ik met iemand ging duiken. En zo laat je al snel je camera op de kant. Ook is het mooi om te zien hoe een cursist helemaal uit zijn dak gaat in de Oosterschelde van een paar zeebaarzen die langs zwemmen. Terwijl ik op hetzelfde moment druk lig te wijzen naar een klein baby snotolfje (1 a 2 cm), die je niet vaak ziet. Op dat soort momenten denk je: Had ik maar een camera mee. Maar ja, zo heeft het aan alle beide kanten wel wat moois.
 
Vroeger als 10 jarige jongen had ik sterke verhalen dat ik zou gaan duiken en dan vele schatten zou vinden in de zeeën waar ik zou gaan duiken. Ik heb nog geen schatten gevonden onderwater in die jaren dat ik duik. Maar ik heb wel vele foto’s kunnen maken van het onderwaterleven: de schatten in Nederland en in het buitenland. Ik hoop dat de bezoekers van deze site geïnteresseerd of nog geïnteresseerder raken in duiken en onze schatten van de zee. Geniet van de foto’s en verslagen!!!

Recente reacties